ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ Ή ΚΡΑΤΟΣ ... ΑΔΙΚΟΥ

Πρέπει να τονίζεται, με στεντόρειες φωνές, που δυστυχώς ελλείπουν, ότι το πεδίο του Κράτους Δικαίου, όπως όλα τα ευγενή και πολύτιμα ιστορικά πράγματα και προτάγματα, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο και εύθραυστο και μπορεί να υποστεί ρωγμώδεις διολισθήσεις και κατολισθήσεις στον ολοκληρωτισμό, που πάντοτε λάθρα υφέρπει και ελλοχεύει στις λόχμες της Ιστορίας.
Στο ιστορικό βάθος, σε σκοτεινό φόντο, όταν το Κράτος Δικαίου, που ετέχθη με μέγιστες ιστορικές ωδίννες, περιδινείται σε δίνες και παλιντόνως ταλαντεύεται
και διαρρέει και καταρρέει, ο Μεσαίωνας και ο ζόφος επελαύνουν και επέρχονται.
Οι αλλοιώσεις και οι ρωγμές του συστήματος αρχών του Κράτους Δικαίου, που επιχειρούνται, υπό το πρόσχημα της "αναγκαιότητας δραστικής και χωρίς δικαιοκρατικούς περιορισμούς αποτελεσματικής καταστολής", είναι βαθιές και δυσεπανόρθωτες και ως καρκινικές μεταστάσεις διαχέονται σε άλλους χώρους και σε όλους τους χώρους.
Στην δικαστηριακή και νομοθετική πρακτική ανάγεται πολλές φορές σε ά-νουν δήθεν “αυτονόητο” ότι ρωγμές στο Κράτος Δικαίου και υποχωρήσεις “μπορούν
να γίνονται σε πεδία, στα οποία (δήθεν) “δικαιολογούνται”.
Προδήλως δεν γίνεται εννοητό και κατανοητό ότι πεδιακές αναιρέσεις, αφαιρέσεις και ρωγμές συνδιαβιβρώσκουν καταλυτικά τον όλο δομικό ιστό του Κράτους Δικαίου, διότι, αν το Κράτος Δικαίου (δυσ)λειτουργικά (ξ)αστοχήσει σε ένα τομέα, (ξ)αστοχεί στο συνολικό δομικό είναι του.
Η απαξιολόγηση και απαξίωση του Κράτους Δικαίου "νομιμοποιεί" "μέτρα τάξης και ασφάλειας" και αποθεσμικές ή παραθεσμικές θεσμοποιήσεις και θεσμοθετήσεις υπερεξουσιών των μηχανισμών καταστολής, που (συν)λειτουργούν ως διάχυτες
νεοπλασματικές εστίες εξαλλοίωσης και τελικά μετάλλαξης (μετατροπής και ανατροπής) του δικαιοκρατικού χαρακτήρα του ποινικού και κατά επαγωγή και του κοινωνικού συστήματος.
Εάν όμως κάποιοι θέλουν να αποβάλουν το Κράτος Δικαίου και τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, διότι ενοχλούν την “τάξη”, που έχουν στο νοσογόνο μυαλό τους όσοι επιδίδονται σε τέτοιες σκέψεις και πράξεις, πρέπει να είμαστε όλοι
έτοιμοι να υποστούμε τις καταλυτικές συνέπειες της κατάρριψης και απόρριψης του Κράτους Δικαίου και να κλάψουμε πικρά μπροστά στο σκότος, που (επ)έρχεται.
Χρέος της Επιστήμης είναι να υποστηρίζει ανυποχώρητα, άχρι θανάτου, το Κράτος Δικαίου και τους θεσμούς του, που είναι αδιαπραγμάτευτοι και πρέπει να μείνουν απαρασάλευτοι σε όλα τα πεδία και επίπεδα.
Οι σταδιακές παραχωρήσεις συνεπάγονται απαξίωση του Κράτους Δικαίου και μετάλλαξή του σε Κράτος Μη Δικαίου ή Κράτος Αδίκου.
Στο τέλος δεν θα μείνει άλλο εκτός από τρομώδη σκέλεθρα και φαντάσματα σε ένα πεδίο ζόφου, όπου οι νομικοί, σαν στοιχειωμένες, απάξιες του ρόλου τους καρικατούρες, θα περιφέρονται πάνω στα ερείπεια.
Πρέπει επίσης να γίνει εννοητό και κατανοητό, ως α-λήθεια (=αποκάλυψη), ότι σημαντικό και πρακτικά κύριο και καίριο έλλειμμα, συνεπώς έλλειψη και έκλειψη, του Κράτους Δικαίου, συνιστά όχι μόνον η απουσία δικαιοκρατικών διατάξεων ή η θέσπιση εναντίων προς το Κράτος Δικαίου διατάξεων αλλά κυρίως, καιρίως και καταλυτικώς η θέσπιση και θέσμιση “δικαιοκρατικών διατάξεων”, που προβάλλονται επιφατικά και υποβάλλονται στην κοινονοϊκή συλλογική συνείδηση ως δήθεν “δικαιοκρατικές εγγυήσεις”, ενώ στην πραγματικότητα δεν εκπληρώνονται.
Η επικινδυνότητα για το Κράτος Δικαίου αυτής της πρακτικής, δηλαδή της κατά την Ρητορική και όχι κατά την Ουσία, υπόστασης του Κράτους Δικαίου, είναι πρόδηλη και πασίδηλη, διότι οι “δικαιοκρατικές διατάξεις” λειτουργούν ως “χαλκοί ηχόεντες” και “κύμβαλα αλαλάζοντα”, που επιτελούν μια κατ’ επίφαση “νομιμοποίηση” της ουσιώδους αναίρεσης και άρσης των αρχών του Κράτους Δικαίου στην πράξη.
Επομένως η ύπαρξη και λειτουργία ή το έλλειμμα του Κράτους Δικαίου δεν πρέπει να κρίνεται από την ύπαρξη στο κείμενο του νόμου “δικαιοκρατικών εγγυήσεων” αλλά κατά την ουσία (ουσιο-λογικά) από την αδηρίτως συνεπή λειτουργία και την απαρέγκλιτη και αταλάντευτη εφαρμογή τους στην πράξη.
Μια δικαιοκρατική πολιτεία δεν χρειάζεται μόνο “δικαιοκρατικές διατάξεις”, που θα παραμένουν αλλοτριωμένες, ασάλευτες και απολιθωμένες, νεκρές στο μουσειακό μαυσωλείο του κειμένου του Νόμου.
Χρειάζεται μια ζώσα, ενεργή και εναργή πραγματικότητα, που θα πραγματοποιεί τις αρχές του Κράτους Δικαίου και θα τις καθιστά Νομικό Πολιτισμό και καθημερινό βίωμα και αναπόσπαστο μέρος της ζωής των πολιτών της.
Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι, όταν το νομοθετικό πλαίσιο των θεσμών του Κράτους Δικαίου εμπεριέχει δικλείδες ασφαλείας σε βάρος του Δικαίου (!), δηλαδή ακυρωτικές ή περιοριστικές της εφαρμογής τους ρήτρες, οι οποίες ανατρέπουν εγγενώς ή εκτρέπουν εμμενώς τις ρυθμίσεις, που υποτίθεται ότι προάγουν το Κράτος Δικαίου, ή περιέχει ρήτρες δυνητικής εφαρμογής, δηλαδή ουσιαστικά ρήτρες μη εφαρμογής (!), ή παρουσιάζει δομολειτουργικές ατέλειες και αντιφάσεις και δεν είναι δομημένο κατά λειτουργικό τρόπο (είναι "σύστημα" χωρίς συστηματική δομή !) και έτσι είναι πρακτικά δυσλειτουργικό, ώστε η εφαρμογή του στην πράξη αναστέλλεται ή ακυρώνεται, τότε το Κράτος Δικαίου αυτοαναιρείται και αυτοαπαξιώνεται.
Συνεπώς οι ατέλειες και οι αντιφάσεις, οι ρήτρες αποκλεισμού της εφαρμογής και οι ρήτρες δυνητικής εφαρμογής και γενικά οι ακυρωτικές της λειτουργίας των θεσμών δικλείδες, καθώς και η μη εφαρμογή των ρυθμίσεών του, διαλύει και καταλύει το
Κράτος Δικαίου και αίρει και αναιρεί την ίδα την υπόσταση και την δυναμική του.

Σ’ αυτό το πεδίο κύριος και καίριος πρέπει να είναι ο ρόλος της αληθούς Επιστήμης, που πρέπει να είναι Σκέψη, Γνώση και Λόγος για την Ανθρώπινη Αξία και Ελευθερία, από Ελεύθερους Ανθρώπους για Ελεύθερους Ανθρώπους, με αγάπημα την Ελευθερία και τη Δικαιοσύνη.
Η Επιστήμη, και μάλιστα η Νομική Επιστήμη, δεν μπορεί να είναι εξάρτημα και παράρτημα, θεραπαινίδα και
(παρ)ακόλουθος της εκάστοτε Εξουσίας.
Το τελικό κριτήριο, με το οποίο κρίνεται η νομική πραγματικότητα και η νομική επιστήμη, που, για να είναι Επιστήμη πρέπει να είναι Ελεύθερη και Κριτική, είναι η Δικαιοκρατική Ουσία και όχι η “δικαιοκρατική” επίφαση.
Η Νομική Επιστήμη πρέπει να είναι, με παρρησία και παρουσία, Δικαιοκρατικής Ουσίας Αγωγός, Παραγωγός, Μεταγωγός και Παιδαγωγός.

Γιώργος Συλίκος

ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ 12 και 13 ΜΑΪΟΥ 2012

ΟΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ 

ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: 210.99.50.757

JURISTpress με ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΜΟΡΦΗ και ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

Αγαπητά Μέλη και Αγαπητοί Φίλοι της Ένωσης Ελλήνων Νομικών

Η JURISTpress είναι και πάλι κοντά σας με εντελώς ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΜΟΡΦΗ και
καινούριο ΔΥΝΑΜΙΚΟ, ΠΟΛΥΕΠΙΠΕΔΟ, ΠΟΛΥΠΕΔΙΑΚΟ και ΠΟΛΥΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ
και θα αποτελέσει σημαντική ΤΟΜΗ στην πραγματικότητα.

Σας ευχαριστούμε για το ΣΗΜΑΙΝΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΣΑΣ και την ΑΜΕΤΡΗ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ και συναισθανόμαστε βαθιά την ευθύνη να ανταποκριθούμε στις μεγάλες προσδοκίες και
ανάγκες σας.

H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΗ - ΔΙΑΝΟΗΣΗ

Μίσθαρνοι "διανοούμενοι" μιας α-νόητης μη-διανόησης, "διανόησης" με άνοια χωρίς διάνοια, λυμαίνονται τις ψυχές και τις καρδιές μας.

Γιώργος Συλίκος

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία (Στατιστικές Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης ακαδημαϊκού έτους 2008/2009), κατά το ακαδημαϊκό έτος 2008-2009 :

Στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα εγγράφηκαν 171.882 φοιτητές.
Οι φοιτητές, οι οποίοι περάτωσαν μεν τα κανονικά εξάμηνα σπουδών, δηλαδή τελείωσαν την φοίτησή τους, αλλά οφείλουν ακόμη μαθήματα (πέραν
των κανονικών εξαμήνων) ανέρχονται σε 195.152.
Το εκπαιδευτικό προσωπικό των ΑΕΙ ανέρχεται σε 13.058 άτομα.

Στην Ανώτατη Τεχνολογική Εκπαίδευση εγγράφηκαν στα χειμερινά εξάμηνα 112.337 σπουδαστές και στο εαρινό εξάμηνο 9.719.
Οι σπουδαστές, οι οποίοι περάτωσαν μεν τα κανονικά εξάμηνα σπουδών, δηλαδή τελείωσαν την φοίτησή τους, αλλά οφείλουν ακόμη μαθήματα (πέραν
των κανονικών εξαμήνων), ανέρχονται σε 107.874.
Το εκπαιδευτικό προσωπικό ανέρχεται σε 10.910 άτομα.

Οι Έλληνες Πολίτες και οι Έλληνες Γονείς μπορούν να εξαγάγουν μόνοι τους τα συμπεράσματά τους για την ελλιπή λειτουργικότητα και την ανύπαρκτη “αποδοτικότητα” των Ελληνικών Ανωτάτων Εκαπιδευτικών Ιδρυμάτων.
Είναι πολύ εύκολο, δημαγωγικό και δημοκοπικό να επιρρίπτει κανείς την ευθύνη για την καθυστέρησή αποπεράτωσης των σπουδών στους ίδιους τους νέους και να τους στιγματίζει εντελώς ανεύθυνα σαν “αιώνιους φοιτητές”.
Στην πραγματικότητα όμως για την καθυστέρηση των σπουδών τους δεν φταίνε οι νέοι της Ελλάδας, που είναι ιδιαίτερα αξιόλογοι, όπως άλλωστε αποδεικνύουν στις μεταπτυχιακές σπουδές τους εκτός Ελλάδας, αλλά οι δομές της Ελληνικής ανώτατης παιδείας, που δυσλειτουργούν.
Σε τελική ανάλυση, εάν οι νέοι μας χάνουν το ενδιαφέρον τους, όταν μπαίνουν με πολύ κόπο και πολλές θυσίες (ψυχικές, οικονομικές και κοινωνικές) στα Ελληνικά ΑΕΙ, γι’ αυτό δεν ευθύνονται βέβαια οι ίδιοι αλλά η πραγματικότητα, που βιώνουν στα Ελληνικά ΑΕΙ, η οποία πρέπει να αλλάξει, για να προσελκύσει το ενδιαφέρον και να προαγάγει και προωθήσει τις αναμφισβήτητες ικανότητες των Ελλήνων φοιτητών και σπουδαστών.

Σύλληψη για τις ένοπλες επιθέσεις σε ανυποψίαστους πολίτες

Συνελήφθη σήμερα 27 Δεκεμβρίου ο αποκαλούμενος από τα Μ.Μ.Ε. “μανιακός”, που πραγματοποιούσε ένοπλες επιθέσεις σε ανυποψίαστους πολίτες μέσα από ένα μαύρο τζιπ.
Πρόκειται για σημαντική επιτυχία της Ασφάλειας Αττικής και προσωπικά του διευθυντή Ασφάλειας Αττικής ταξίαρχου Ιωάννη Δικόπουλου. Η ενδελεχώς οργανωμένη αστυνομική επιχείρηση, η οποία εκτελέσθηκε κατά υποδειγματικό τρόπο και κατέληξε σε επιτυχές αποτέλεσμα, σε μια ιδιαιτέρως δύσκολη υπόθεση, αναβιώνει το συναίσθημα ασφάλειας και έννομης τάξης στους πολίτες.
O συλληφθείς είναι οδηγός ταξί, 31 ετών. Το όπλο των επιθέσεων ταυτοποιήθηκε μετά από βαλιστική εξέταση.
Επίσημη ανακοίνωση αναμένεται από την αστυνομία αύριο.
Υπενθυμίζεται ότι ένοπλες επιθέσεις δέχθηκαν τέσσερις ανποψίαστοι πολίτες στις περιοχές του Μοσχάτου, του Βοτανικού και του Κολωνού. Εκτός από αυτές έχει πραγματοποιήσει και πέμπτη επίθεση στα Άνω Λιόσια.

JURISTpress Νews

Η ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΣΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΝΟΜOΛΟΓΙΑ ALERT

H ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΣΦΟΡΑ είναι ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ.
Πληροφορηθείτε πρώτοι για την κρίση της ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΕΙΣΦΟΡΑΣ ως ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ στην ενότητα ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ALERT
στο website της ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ (http://www.greekjurists.gr/).

ΜΕΤΑΧΡΟΝΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ALERT

Στο ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ALERT πληροφορηθείτε πρώτοι την ποινική απόφαση του Αρείου Πάγου για τις ΜΕΤΑΧΡΟΝΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ στην ενότητα ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ALERT στο website της ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ (http://www.greekjurists.gr/).

Η Ένωση Ελλήνων Νομικών ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ και στην προστασία του ΚΛΙΜΑΤΟΣ

Η Ένωση Ελλήνων Νομικών συμμετείχε ήδη από τις αρχές Οκτωβρίου στην παγκόσμια εκστρατεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών "Seal the Deal" και ο Πρόεδρός της Γιώργος Συλίκος συνυπέγραψε την "Climate Petition" προς τους ηγέτες του κόσμου, με σκοπό να υπογράψουν μια ορθή, δίκαιη και αποτελεσματική συμφωνία για το κλίμα στην διάσκεψη της Κοπεγχάγης.

Η Ένωση Ελλήνων Νομικών πάντοτε πρωτοπόρος διεκδικεί δυναμικά την Ποιότητα Ζωής των Ελλήνων και όλων των ανθρώπων και στον τομέα του κλίματος και νοιώθει ιδιαίτερη ικανοποίηση, που, έστω και καθυστερημένα, άλλοι φορείς αφυπνίσθηκαν και θυμήθηκαν ότι έπρεπε να συμμετάσχουν στην παγκόσμια εκστρατεία για την κλιματική αλλαγή.
H ανάγκη να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα και να πραγματοποιηθούν συγκεκριμένες δράσεις για μια ορθή και αποτελεσματική κλιματική λύση είναι επιτακτική.
Η Ένωση Ελλήνων Νομικών υποστήριξε και υποστηρίζει τις πρωτοβουλίες του ΟΗΕ για ορθή και αποτελεσματική συμφωνία για το κλίμα, η οποία θα συντελέσει στην προστασία του πλανήτη μας και στην επίτευξη της ευημερίας των πολιτών σε όλα τα πολυσύνθετα πεδία και επίπεδα, που έχουν σχέση με το περιβάλλον.
Η κλιματική αλλαγή διακυβεύει το μέλλον του πλανήτη, το μέλλον όλων των λαών και
των επόμενων γενεών, το μέλλον όλων μας, και πρέπει καθημερινά να υψώνουμε στεντόρεια φωνή για να αποτραπεί η επιδείνωση της κλιματικής αλλαγής, που τείνει
να καταστεί μη αναστρέψιμη, με καταλυτικές συνέπειες για τον πλανήτή μας γενικά
αλλά και για την Ελλάδα (που βασίζεται μόνον στην Φύση της) ειδικότερα.

ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Στις 16 Δεκεμβρίου του 1915 ο Άλμπερτ Αϊνστάϊν εξέδωσε την Θεωρία της Σχετικότητας.
(Ο Άλμπερτ Αϊνστάϊν υπήρξε επιφανές μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Νέας Υόρκης, της οποίας μέλος αποτελεί και ο υπογράφων το παρόν σημείωμα).
Με απλά λόγια οι βασικές συνέπειες της Θεωρίας της Σχετικότητας, που άλλαξε τη νεότερη αντίληψή μας για το σύμπαν, είναι:
Η ισοδυναμία ενέργειας και μάζας, όπως εκφράζεται στη διάσημη εξίσωση του Αϊνστάϊν
E = mc2 (E = ενέργεια, m = μάζα, c = ταχύτητα του φωτός).
Η εξίσωση αυτή επιφέρει μια σημαντική αλλαγή στο σύγχρονο κοσμοείδωλο, διότι καταδεικνύει (όπως οι Αρχαίοι Έλληνες άριστα γνώριζαν από τα αρχεία της χαμένης
για εμάς κοσμικής γνώσης τους) ότι η ενέργεια και η μάζα είναι δύο όψεις της ίδιας πραγματικότητας. Έτσι καταλύεται ο δυϊσμός υλικού σώματος και ενέργειας.
Το υλικό σώμα μπορεί να ενεργοποιηθεί και η ενέργεια να υλοποιηθεί.
Η επανασταστική αλλαγή, που επέφερε στις ιδέες μας για τον χώρο και τον χρόνο.
Η θεωρία της σχετικότητας απέρριψε την ιδέα του απόλυτου χρόνου. Κατά τη θεωρία της σχετικότητας δεν υφίσταται απόλυτος χρόνος και ο κάθε παρατηρητής ενός φαινομένου κίνησης πρέπει να έχει το δικό του μέτρο χρόνου.
Ο χρόνος δεν είναι εντελώς ανεξάρτητος από τον χώρο αλλά ενωμένος με αυτόν σε μια ουσία, τον “χωροχρόνο”.
Ένα γεγονός συμβαίνει σε συγκεκριμένο σημείο στο χώρο και σε συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο. Συνεπώς μπορεί να προσδιορισθεί με τέσσερις (και όχι με τρεις) συντεταγμένες, όπου η τέταρτη συντεταγμένη είναι ο χρόνος.
Η θεωρία της σχετικότητας αποτελεί την επιστημονική βάση για την εννόηση των
μελανών οπών ("μαύρες τρύπες") του σύμπαντος και για τα ταξίδια στον χρόνο,
μια πραγματικότητα που οι Αρχαίοι Έλληνες άριστα γνώριζαν και πραγματοποιούσαν.
Οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζουν ότι η Θεωρία της Σχετικότητας έχει διατυπωθεί από τους Αρχαίους Έλληνες Επιστήμονες.
(Γνωρίζουν βέβαια με βιωματική εννόηση και κατανόηση ότι η εντελέστερη εφαρμογή της αρχής της σχετικότητας είναι το ελληνικό κράτος, όπου όλα είναι σχετικά και ρευστά, με αποτέλεσμα το απόλυτο χάος !).

Γιώργος Συλίκος

Μνήμη Κώστα Βάρναλη

Στις 16 Δεκεμβρίου 1974 πέθανε ο (πραγματικά) μεγάλος ποιητής, πεζογράφος και κριτικός Κώστας Βάρναλης.
Αφουγκράσθηκε και μετουσίωσε σε Ποιητική Τέχνη τους παλμούς της καρδιάς και τις δονήσεις της ψυχής του Ελληνικού λαού, τους πόθους του, τα πάθη του και τα παθήματά του, τα ονείρατα και τις ελπίδες του, τις οπτικές και τις προοπτικές του.
“Φώς που καίει” ο ίδιος, μίλησε για “Ανθρώπους Ζωντανούς και Αληθινούς”, που είναι “Σκλάβοι Πολιορκημένοι” (για να θυμηθούμε έτσι μερικούς από τους τίτλους των σημαντικότερων έργων του).
Αφιερώνω στον Ελληνικό λαό την τελευταία στροφή από τους “Μοιραίους” του Κώστα Βάρναλη, ένα κορυφαίο ποίημα ενάντια σε όλους τους ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΣ και ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΟΥΣ, που είναι τραγικά επίκαιρο όσο ποτέ:
΄Ετσι, στην σκοτεινή ταβέρνα, πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα όπου μας εύρει, μας πατεί:
δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα! προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Γιώργος Συλίκος

Ανακτήστε ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ - Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων

Στις 13 Δεκεμβρίου 1943 οι σιδερόφρακτες στρατιές του ναζισμού δολοφόνησαν τον αντρικό πληθυσμό της πόλης των Καλαβρύτων. Παιδιά, άντρες και γέροντες εκτελέσθηκαν στο όνομα της “νέας τάξης πραγμάτων” του ναζισμού. Οι κατακτητές έκαψαν την πόλη και επιχείρησαν να κάψουν τις γυναίκες και τα παιδιά.
Τα Καλάβρυτα είναι ένα πανανθρώπινο σύμβολο, που στη συγκαιρινή Ελλάδα ξεχάστηκε μέσα στον ορυμαγδό της ανοησίας και της τεχνήεσσας ιστορικής λήθης, αμνησίας και αφασίας, που μας περιβάλλει και μας περισφίγγει και σε λίγο θα μας πνίξει, όπως ξεχάστηκαν και άλλα σύμβολα των αξιών της Ελευθερίας και του Ανθρωπισμού.

Η ιστορική άγνοια είναι άνοια για τη ζωή μας και το μέλλον μας και το μέλλον των επόμενων γενεών και ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ ΟΠΟΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΑΓΝΟΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΟΥΜΕ, ΝΑ ΤΑ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΜΕ.

Γιώργος Συλίκος

Συμμετοχή του προέδρου της Ένωσης Ελλήνων Νομικών σε δενδροφύτευση

Ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Νομικών Γιώργος Συλίκος συμμετείχε στη μεγάλη δενδροφύτευση στην Πεντέλη στις 13 Δεκεμβρίου 2009.
Η Ένωση Ελλήνων Νομικών, αποδεικνύοντας με ΠΡΑΞΕΙΣ την ιδιαίτερη οικολογική συνείδηση και ευαισθησία της, συμμετέχει, όπως είναι γνωστό, στην παγκόσμια εκστρατεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών "Φύτεψε ένα δέντρο", που στοχεύει στην δημιουργία πράσινου στη γη μας (και ιδιαίτερα στην πολύπαθη Ελλάδα μας).
Η απαθής θεώρηση και η σιωπηρή συνενοχή αλλά και η Νερώνεια καπηλεία της καταστροφής του περιβάλλοντος και οι πομφολυγολογίες και οι γενικόλογες αοριστολογίες για το "περιβάλλον" και την "οικολογική συνείδηση", που είναι της μόδας, για πολιτικούς ή άλλους λόγους, χωρίς ενεργή συνείδηση των προβλημάτων του Περιβάλοντος και κυρίως χωρίς ΠΡΑΞΗ, ούτε δημιουργούν περιβάλλον, φυσικό και πολιτιστικό, ούτε βοηθούν το περιβάλλον, που καταστράφηκε, να αναστηθεί.
Φυτέψτε κι εσείς ένα δέντρο, δώστε μια ανάσα ζωής σε μια ρημαγμένη και κατακαυμένη Ελλάδα, όπου ζούμε και θα ζήσουν τα παιδιά μας.
Στη δενδροφύτευση στην Πεντέλη συμμετείχαν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κύριος Ιερώνυμος, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κύριος Θεόδωρος Β΄, βουλευτές, δήμαρχοι και πλήθος πολιτών, που εννοούν και κατανοούν ότι το περιβάλλον, που ζούμε, είναι υπόθεση όλων μας.

Διακήρυξη της Ένωσης Ελλήνων Νομικών ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

[με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
που εφέτος εστιάζεται στη μη - διάκριση (non-discrimination)]

Η Ένωση Ελλήνων Νομικών τάσσεται ρητά και κατηγορηματικά εναντίον οποιασδήποτε διάκρισης μεταξύ των Ανθρώπων, η οποία βασίζεται στην εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την φυλή, το φύλο, την θρησκεία, το χρώμα, την γλώσσα, τις πολιτικές ή κοινωνικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την περιουσία, την κοινωνική ή οικονομική κατάσταση, την αναπηρία, την γέννηση, ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση.
Η Ένωση Ελλήνων Νομικών είναι μια ανθρώπινη κοινότητα ελεύθερη και απαλλαγμένη
από οποιεσδήποτε διακρίσεις μεταξύ των Ανθρώπων (Discrimination-Free Community).
Εάν είστε θύμα οποιασδήποτε διάκρισης μπορείτε να προσφύγετε και να καταφύγετε στην Ένωση Ελλήνων Νομικών.

Οι θέσεις μας είναι:
Όλοι οι Άνθρωποι γεννώνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξία, στην αξιοπρέπεια και στα δικαιώματα και καμιά διάκριση δεν υπάρχει και δεν πρέπει να εμφιλοχωρεί μεταξύ τους.
Οι ανθρώπινες κοινωνίες πρέπει να βασίζονται στις αρχές της αξιοπρέπειας και της ισότητας, που ενυπάρχουν σε όλα τα ανθρώπινα όντα, και στον σεβασμό και την τήρηση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών όλων, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ως προς την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την φυλή, το φύλο, την θρησκεία, το χρώμα, την γλώσσα, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την περιουσία, την κοινωνική ή οικονομική κατάσταση, την αναπηρία, την γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση.
Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και έχουν δικαίωμα ίσης προστασίας από τον νόμο, ενάντια σε κάθε διάκριση και σε κάθε παρώθηση προς διάκριση.
Καμία δικαιολογία για φυλετικές ή άλλες διακρίσεις δεν μπορεί να υπάρξει και έναντι των διακρίσεων δεν υπάρχει καμία ανοχή (μηδενική ανοχή).
O ρατσισμός και η μισαλλοδοξία είναι φαινόμενα παντελώς αδικαιολόγητα.
Οι διακρίσεις επηρεάζουν καταλυτικά, παρακωλύουν και διακωλύουν όλα τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (κοινωνικά, οικονομικά, πολιτιστικά, πολιτικά).
ΣΙΩΠΗ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΕΙΔΟΥΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.

Σ’ αυτό το πλαίσιο θέσεων και αρχών η Ένωση Ελλήνων Νομικών αγωνίζεται ενάντια στις διακρίσεις, στις προκαταλήψεις, στον ρατσισμό και στον ολοκληρωτισμό οποιουδήποτε είδους και ενεργεί για την πρόληψη, αποφυγή και αποτροπή των παντός είδους διακρίσεων.

Η Ένωση Ελλήνων Νομικών έχει και εφαρμόζει αυστηρότατη Πολιτική Μη Διακρίσεων (Non Discrimination Policy).
Κάθε άνθρωπος, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ως προς την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την φυλή, το φύλο, την θρησκεία, το χρώμα, την γλώσσα, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις του, την περιουσία, την κοινωνική ή οικονομική κατάστασή του, την αναπηρία, την γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση, μπορεί να γίνει μέλος της Ένωσης Ελλήνων Νομικών και της Ένωσης Πολιτών Φίλοι της Ένωσης Ελλήνων Νομικών.

Κάθε άνθρωπος, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ως προς την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την φυλή, το φύλο, την θρησκεία, το χρώμα, την γλώσσα, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις του, την περιουσία, την κοινωνική ή οικονομική κατάστασή του, τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση, μπορεί να απευθυνθεί και να προσφύγει ή να καταφύγει στην Ένωση Ελλήνων Νομικών και θα αντιμετωπισθεί με πλήρη και απόλυτη Ισότητα και με το ίδιο αμέριστο ενεργό ενδιαφέρον.
Η Ένωση Ελλήνων Νομικών δεν κάνει καμία απολύτως διάκριση εξαιτίας του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται ο Άνθρωπος, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, υπό κηδεμονία ή υπεξουσία ή που βρίσκεται υπό οποιονδήποτε άλλον περιορισμό κυριαρχίας.

Ελάτε όλοι να ενωθούμε σε μια αδιάσπαστη και άθραυστη ανθρώπινη αλυσσίδα και να θέσουμε τέλος στις διακρίσεις.
Εάν είστε θύμα οποιασδήποτε διάκρισης μπορείτε να προσφύγετε και να καταφύγετε στην Ένωση Ελλήνων Νομικών.

Η Ελλάδα ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

Το Ελληνικό Κράτος ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

(Αφιερωμένο στην Παγκόσμια Ημέρα κατά της Διαφθοράς - 9 Δεκεμβρίου)

Επί τέλους ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΡΩΤΟΙ.
Εκτός από τα τροχαία ατυχήματα, τους εξαγόμενους επιστήμονες - μετανάστες, τους εξαγόμενους φοιτητές - μετανάστες και το κλωτσοσκούφι, πήραμε και άλλη ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ:
Σύμφωνα με διεθνή στοιχεία το Ελληνικό Κράτος ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΡΩΤΕΥΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ.


Η Ένωση Ελλήνων Νομικών λέει ΟΧΙ στη διαφθορά και καλεί τους Έλληνες και
όλο τον κόσμο να πουν ΟΧΙ στη διαφθορά - γιατί το ΟΧΙ μας μετράει - ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΟΧΙ
ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΜΕΤΡΑΕΙ - για την ίδια την ανάπτυξη και την ποιότητα της ζωής μας.

Πάντοτε πρωτοπόρος η Ένωση Ελλήνων Νομικών δεν αναλώνεται σε ανούσιες "επετειακές διακηρύξεις" αλλά συμμετέχει ήδη ενεργά στην Παγόσμια Εκστρατεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών κατά της διαφθοράς "Corruption. Your NO counts".

Την καταπολέμηση της διαφθοράς δεν πρέπει να τη θυμάται η ελληνική πολιτεία μόνο στις επετείους αλλά πρέπει να την κάνει βιωμένη πραγματικότητα για τους πολίτες,
που η ζωή τους, σε όλα τα πεδία και επίπεδα, επηρεάζεται καταλυτικά από τη διαφθορά, που είναι αντίθετη προς τη Δημοκρατία, την αξιοκρατία, τον σεβασμό του πολίτη και την ανάπτυξη και γενικά την εύρυθμη λειτουργία του δημόσιου, κοινωνικού και οικονομικού βίου.

Απονομή ΤΙΤΛΩΝ ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ σε ΑΝΩΤΕΡΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ Νομικής Πράξης, Επαγγελματικής Εμβάθυνσης, Εξέλιξης και Ειδίκευσης

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα πραγματοποιήθηκε στο Golden Room του ξενοδοχείου των Αθηνών Μεγάλη Βρετανία η απονομή των ΤΙΜΗΤΙΚΩΝ ΒΕΒΑΙΩΣΕΩΝ ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ σε συμμετασχόντες σε ΑΝΩΤΕΡΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ Νομικής Πράξης, Επαγγελματικής Εμβάθυνσης, Εξέλιξης και Ειδίκευσης
International Excellence in Legal Education and Science της Ένωσης Ελλήνων Νομικών.
Η απονομή των Τιμητικών Τίτλων Αριστείας πραγματοποιήθηκε από τον Πρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Νομικών κύριο Γεώργιο Συλίκο.
Αναλυτικό ρεπορτάζ για την λαμπρή εκδήλωση θα δημοσιευθεί στην JURISTpress.

ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ Η ΠΡΟΣΩΠΟΚΡΑΤΗΣΗ για χρέη προς το Δημόσιο

Κατά πληροφορίες, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (ΑΕΔ) έκρινε ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΟΚΡΑΤΗΣΗ για χρέη προς το Δημόσιο.
Κατά πληροφορίες κατά τη διάσκεψη το ΑΕΔ, στο οποίο είχε παραπεμφθεί το νομικό ζήτημα λόγω σχετικών αντίθετων αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας και
του Αρείου Πάγου, έκρινε με πλειοψηφία 8 ψήφων υπέρ και 5 κατά ότι είναι αντισυνταγματική η προσωποκράτηση για χρέη προς το Δημόσιο, επιλύοντας την διχογνωμία ουσιαστικά υπέρ της άποψης του Σ.τ.Ε..
Σύμφωνα με το ΑΕΔ, η προσωποκράτηση, ως επαχθέστατο μέτρο στερητικό της ελευθερίας, είναι συνταγματικώς ανεπίτρεπτη και αντίθετη προς τα άρθρα 2 και 5 του Συντάγματος, τα οποία επιτάσσουν ως πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας τον σεβασμό και την προστασία της αξίας του ανθρώπου, της οποίας πυρήνας είναι η προσωπική ελευθερία.
Η προσωποκράτηση αποτελεί μέσο καταναγκασμού, που επιβάλλεται όχι στην περιουσία του οφειλέτη αλλά στο ίδιο το πρόσωπο του οφειλέτη, για να τον εξαναγκάσει με κάθε μέσο να καταβάλει το χρέος.
Στέρηση όμως της ελευθερίας μπορεί να επιβληθεί μόνο μετά από καταδίκη από Ποινικό Δικαστήριο και όχι με επιβολή ενός διοικητικού μέτρου.
Το ΑΕΔ συνεδρίασε υπό την προεδρία του Προέδρου του Αρείου Πάγου κυρίου Γ. Καλαμίδα και με τη συμμετοχή του προέδρου του Σ.τ.Ε. κυρίου Π. Πικραμμένου.

ΝΟΜΙΚΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ


Σχολιασμός

Η απόφαση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου είναι επιστημονικώς ορθή.
Η προσωποκράτηση για χρέη προς το Δημόσιο, που επιβαλλόταν από διοικητικά όργανα, και η στέρηση της κατοχυρωμένης από το Σύνταγμα Ανθρώπινης Ελευθερίας ενός Ανθρώπου για να “εκβιασθεί” ουσιαστικά ο οφειλέτης και να εξαναγκασθεί να καταβάλει το χρέος του προς το Δημόσιο με "αντίτιμο" και "αντάλλαμα" (!) την προσωπική του ελευθερία, ήταν μέτρο ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ και απαράδεκτο σε ένα Κράτος Δικαίου, που σέβεται τον πολίτη του και έχει ως πρωταρχική υποχρέωση τον σεβασμό και την προστασία της Αξίας του Ανθρώπου.
Η απόφαση, συν-λειτουργώντας στο κοινωνικό επίπεδο, λύνει ένα σημαντικό κοινωνικό πρόβλημα πραγατοποιώντας μια σημαντική τομή και καταδεικνύοντας ότι η Δικαιοσύνη μπορεί να είναι ένας ζωτικός ενεργός φορέας ρύθμισης και αναρρύθμισης της κοινωνικής πραγματικότητας.
Η δημοσίευση της απόφασης αναμένεται ευλόγως με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από χιλιάδες ανθρώπους σε μια κρίσιμη για τους πολίτες οικονομική περίοδο.

Γεώργιος Συλίκος

ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Πρέπει να τονίζεται, με στεντόρειες φωνές, που δυστυχώς ελλείπουν, ότι το πεδίο του Κράτους Δικαίου, όπως όλα τα ευγενή και πολύτιμα ιστορικά πράγματα και προτάγματα, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο και εύθραυστο και μπορεί να υποστεί ρωγμώδεις διολισθήσεις και κατολισθήσεις στον ολοκληρωτισμό, που πάντοτε λάθρα υφέρπει και ελλοχεύει στις λόχμες της Ιστορίας.
Στο ιστορικό βάθος, σε σκοτεινό φόντο, όταν το Κράτος Δικαίου, που ετέχθη με μέγιστες ιστορικές ωδίννες, περιδινείται σε δίνες και παλιντόνως ταλαντεύεται
και διαρρέει και καταρρέει, ο Μεσαίωνας και ο ζόφος επελαύνουν και επέρχονται.
Οι αλλοιώσεις και οι ρωγμές του συστήματος αρχών του Κράτους Δικαίου, που επιχειρούνται, υπό το πρόσχημα της "αναγκαιότητας δραστικής και χωρίς δικαιοκρατικούς περιορισμούς αποτελεσματικής καταστολής", είναι βαθιές και δυσεπανόρθωτες και ως καρκινικές μεταστάσεις διαχέονται σε άλλους χώρους και σε όλους τους χώρους.
Στην δικαστηριακή και νομοθετική πρακτική ανάγεται πολλές φορές σε ά-νουν δήθεν “αυτονόητο” ότι ρωγμές στο Κράτος Δικαίου και υποχωρήσεις “μπορούν
να γίνονται σε πεδία, στα οποία (δήθεν) “δικαιολογούνται”.
Προδήλως δεν γίνεται εννοητό και κατανοητό ότι πεδιακές αναιρέσεις, αφαιρέσεις και ρωγμές συνδιαβιβρώσκουν καταλυτικά τον όλο δομικό ιστό του Κράτους Δικαίου, διότι, αν το Κράτος Δικαίου (δυσ)λειτουργικά (ξ)αστοχήσει σε ένα τομέα, (ξ)αστοχεί στο συνολικό δομικό είναι του.
Η απαξιολόγηση και απαξίωση του Κράτους Δικαίου "νομιμοποιεί" "μέτρα τάξης και ασφάλειας" και αποθεσμικές ή παραθεσμικές θεσμοποιήσεις και θεσμοθετήσεις υπερεξουσιών των μηχανισμών καταστολής, που (συν)λειτουργούν ως διάχυτες
νεοπλασματικές εστίες εξαλλοίωσης και τελικά μετάλλαξης (μετατροπής και ανατροπής) του δικαιοκρατικού χαρακτήρα του ποινικού και κατά επαγωγή και του κοινωνικού συστήματος.
Εάν όμως κάποιοι θέλουν να αποβάλουν το Κράτος Δικαίου και τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, διότι ενοχλούν την “τάξη”, που έχουν στο νοσογόνο μυαλό τους όσοι επιδίδονται σε τέτοιες σκέψεις και πράξεις, πρέπει να είμαστε όλοι
έτοιμοι να υποστούμε τις καταλυτικές συνέπειες της κατάρριψης και απόρριψης του Κράτους Δικαίου και να κλάψουμε πικρά μπροστά στο σκότος, που (επ)έρχεται.
Χρέος της Επιστήμης είναι να υποστηρίζει ανυποχώρητα, άχρι θανάτου, το Κράτος Δικαίου και τους θεσμούς του, που είναι αδιαπραγμάτευτοι και πρέπει να μείνουν απαρασάλευτοι σε όλα τα πεδία και επίπεδα.
Οι σταδιακές παραχωρήσεις συνεπάγονται απαξίωση του Κράτους Δικαίου και μετάλλαξή του σε Κράτος Μη Δικαίου ή Κράτος Αδίκου.
Στο τέλος δεν θα μείνει άλλο εκτός από τρομώδη σκέλεθρα και φαντάσματα σε ένα πεδίο ζόφου, όπου οι νομικοί, σαν στοιχειωμένες, απάξιες του ρόλου τους καρικατούρες, θα περιφέρονται πάνω στα ερείπεια.
Πρέπει επίσης να γίνει εννοητό και κατανοητό, ως α-λήθεια (=αποκάλυψη), ότι σημαντικό και πρακτικά κύριο και καίριο έλλειμμα, συνεπώς έλλειψη και έκλειψη, του Κράτους Δικαίου, συνιστά όχι μόνον η απουσία δικαιοκρατικών διατάξεων ή η θέσπιση εναντίων προς το Κράτος Δικαίου διατάξεων αλλά κυρίως, καιρίως και καταλυτικώς η θέσπιση και θέσμιση “δικαιοκρατικών διατάξεων”, που προβάλλονται επιφατικά και υποβάλλονται στην κοινονοϊκή συλλογική συνείδηση ως δήθεν “δικαιοκρατικές εγγυήσεις”, ενώ στην πραγματικότητα δεν εκπληρώνονται.
Η επικινδυνότητα για το Κράτος Δικαίου αυτής της πρακτικής, δηλαδή της κατά την Ρητορική και όχι κατά την Ουσία, υπόστασης του Κράτους Δικαίου, είναι πρόδηλη και πασίδηλη, διότι οι “δικαιοκρατικές διατάξεις” λειτουργούν ως “χαλκοί ηχόεντες” και “κύμβαλα αλαλάζοντα”, που επιτελούν μια κατ’ επίφαση “νομιμοποίηση” της ουσιώδους αναίρεσης και άρσης των αρχών του Κράτους Δικαίου στην πράξη.
Επομένως η ύπαρξη και λειτουργία ή το έλλειμμα του Κράτους Δικαίου δεν πρέπει να κρίνεται από την ύπαρξη στο κείμενο του νόμου “δικαιοκρατικών εγγυήσεων” αλλά κατά την ουσία (ουσιο-λογικά) από την αδηρίτως συνεπή λειτουργία και την απαρέγκλιτη και αταλάντευτη εφαρμογή τους στην πράξη.
Μια δικαιοκρατική πολιτεία δεν χρειάζεται μόνο “δικαιοκρατικές διατάξεις”, που θα παραμένουν αλλοτριωμένες, ασάλευτες και απολιθωμένες, νεκρές στο μουσειακό μαυσωλείο του κειμένου του Νόμου.
Χρειάζεται μια ζώσα, ενεργή και εναργή πραγματικότητα, που θα πραγματοποιεί τις αρχές του Κράτους Δικαίου και θα τις καθιστά Νομικό Πολιτισμό και καθημερινό βίωμα και αναπόσπαστο μέρος της ζωής των πολιτών της.
Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι, όταν το νομοθετικό πλαίσιο των θεσμών του Κράτους Δικαίου εμπεριέχει δικλείδες ασφαλείας σε βάρος του Δικαίου (!), δηλαδή ακυρωτικές ή περιοριστικές της εφαρμογής τους ρήτρες, οι οποίες ανατρέπουν εγγενώς ή εκτρέπουν εμμενώς τις ρυθμίσεις, που υποτίθεται ότι προάγουν το Κράτος Δικαίου, ή περιέχει ρήτρες δυνητικής εφαρμογής, δηλαδή ουσιαστικά ρήτρες μη εφαρμογής (!), ή παρουσιάζει δομολειτουργικές ατέλειες και αντιφάσεις και δεν είναι δομημένο κατά λειτουργικό τρόπο (είναι "σύστημα" χωρίς συστηματική δομή !) και έτσι είναι πρακτικά δυσλειτουργικό, ώστε η εφαρμογή του στην πράξη αναστέλλεται ή ακυρώνεται, τότε το Κράτος Δικαίου αυτοαναιρείται και αυτοαπαξιώνεται.
Συνεπώς οι ατέλειες και οι αντιφάσεις, οι ρήτρες αποκλεισμού της εφαρμογής και οι ρήτρες δυνητικής εφαρμογής και γενικά οι ακυρωτικές της λειτουργίας των θεσμών δικλείδες, καθώς και η μη εφαρμογή των ρυθμίσεών του, διαλύει και καταλύει το
Κράτος Δικαίου και αίρει και αναιρεί την ίδα την υπόσταση και την δυναμική του.

Σ’ αυτό το πεδίο κύριος και καίριος πρέπει να είναι ο ρόλος της αληθούς Επιστήμης, που πρέπει να είναι Σκέψη, Γνώση και Λόγος για την Ανθρώπινη Αξία και Ελευθερία, από Ελεύθερους Ανθρώπους για Ελεύθερους Ανθρώπους, με αγάπημα την Ελευθερία και τη Δικαιοσύνη.
Η Επιστήμη, και μάλιστα η Νομική Επιστήμη, δεν μπορεί να είναι εξάρτημα και παράρτημα, θεραπαινίδα και
(παρ)ακόλουθος της εκάστοτε Εξουσίας.
Το τελικό κριτήριο, με το οποίο κρίνεται η νομική πραγματικότητα και η νομική επιστήμη, που, για να είναι Επιστήμη πρέπει να είναι Ελεύθερη και Κριτική, είναι η Δικαιοκρατική Ουσία και όχι η “δικαιοκρατική” επίφαση.
Η Νομική Επιστήμη πρέπει να είναι, με παρρησία και παρουσία, Δικαιοκρατικής Ουσίας Αγωγός, Παραγωγός, Μεταγωγός και Παιδαγωγός.

Γιώργος Συλίκος

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: Βραδύτητα και δυσλειτουργίες.

[Σημείωση: Eπειδή ζητιέται ιδιαίτερα τόσο από τους Νομικούς όσο και από τους Πολίτες ως αγαπημένο ανάγνωσμα αναδημοσιεύεται στην πρώτη θέση το άρθρο "ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: Βραδύτητα και δυσλειτουργίες".
Διαβάστε και τα ΝΕΑ άρθρα:
ΤΑ "ΜΑΡΜΑΡΑ" ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΤΕΛΟΣ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ -
- ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ
καθώς και τις ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΕΣ στο Νομοσχέδιο για την τροποποίηση του ΚΠΔ, για τα ναρκωτικά και τις φυλακές.]



ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: Βραδύτητα και δυσλειτουργίες.

Η μεγάλη βραδύτητα και η δυσλειτουργία της απονομής της Δικαιοσύνης δημιουργεί μια κατάσταση όπου αυτός που έχει δίκιο φοβάται και αυτός που έχει άδικο ελπίζει !
Όλοι γνωρίζουν ότι το πρόβλημα της επιβράδυνσης της απονομής της Δικαιοσύνης είναι πρόβλημα δομικό και λειτουργικό. Συνεπώς δεν λύνεται, όπως δεν λύνεται κανένα δομικό πρόβλημα, με αποσπασματικές και ευκαιριακές νομοθετικές ρυθμίσεις και κυρίως δεν λύνεται με εξαγγελίες καλών προθέσεων.
Είναι αυτονόητο ότι η σύσταση αμοιβόμενων επιτροπών και παραεπιτροπών δεν λύνει βέβαια τα προβλήματα. Επισωρεύει προβλήματα στους φορολογούμενους, που πρέπει να πληρώνουν το κόστος των επιτροπών ! Άλλωστε είναι γνωστό πως ο καλλίτερος τρόπος
για να μη λύνεις στην πραγματικότητα ένα προβλημα είναι να συνιστάς μια επιτροπή !
Αυτό που ελλείπει (όπως και σε όλους τους τομείς του ελληνικού κράτους) είναι ένα στρατηγικό σχέδιο (strategic plan), με έμπνευση και ρεαλισμό, στο οποίο θα συμπεριλαμβάνονται και θα συναντιμετωπίζονται όλοι οι πραγματικοί παράγοντες και οι καταλυτικές παράμετροι δυσλειτουργίας του συστήματος.
Το αποτέλεσμα των ελλείψεων και παραλείψεων της Πολιτείας είναι ότι οι πολίτες φραστικά μεν δηλώνουν ότι “έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δκαιοσύνη” φτάνει να μη χρειάζεται να προσφύγουν ενώπιόν της !
Η βραδύτητα της Δικαιοσύνης αποτελεί, εκτός των άλλων, και δευτερογενή παράγοντα επίτασης και έντασης της εγκληματικότητας. Η πρόληψη του εγκλήματος και της εγκληματικότητας δεν συναρτάται κυρίως με την αυστηρότητα των ποινών, όπως προβάλλουν οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες, που προτείνουν ως μόνο μέσο (δήθεν) “αντεγκληματικής πολιτικής” την αυστηροποίηση των ποινών, αλλά εξαρταται καθοριστικά από την βεβαιότητα και την αμεσότητα της ποινικής καταστολής.
Εάν η τιμώρηση ενός εγκλήματος καθυστερεί πέντε και δέκα και παραπάνω χρόνια, ποια εγκληματοπροληπτική επίδραση μπορεί να έχει η λειτουργία ενός συστήματος Δικαιοσύνης, που με την καθυστέρησή του δίνει εντύπωση “ατιμωρησίας” ;
Συνήθως επισημαίνονται “τεχνολογικά αίτια” και “ποσοτικά αίτια” της επιβράδυνσης της απονομής της Δικαιοσύνης, τα οποία βεβαίως είναι υπαρκτά. Βεβαίως εφόσον ελλείπουν δικαστές, εισαγγελείς και υπάλληλοι, ελλείπει η αναγκαία μηχανοργάνωση των Δικαστηρίων και οι αναγκαίες υλικές και τεχνικές υποδομές, η απονομή της Δικαιοσύνης επιβραδύνεται.
Όμως δυστυχώς τα αίτια της δυσλειτουργίας του συστήματος της Δικαιοσύνης είναι πολύ βαθύτερα (αίτια βαθιάς δομής) και δεν λύνονται μαγικά με τεχνολογικό τρόπο ! Υπάρχουν παράγοντες,που συλλειτουργούν στη βαθιά δομή και επηρεάζουν καταλυτικά την όλη λειτουργία του συστήματος της Δικαιοσύνης.
Πρέπει κάποτε να σταθούμε απέναντι στα βαθιά δομικά αίτια και να τα κοιτάξουμε κατάματα, όσο κι αν δεν είναι δημοφιλή, και να πούμε κάποτε ΑΛΗΘΕΙΑ. Βέβαια ο καθρέφτης της Αλήθειας έχει το δυσάρεστο μειονέκτημα ότι μας απεικονίζει και μας σαν παράγοντες του προβλήματος !
Στη ρίζα της επιβράδυνσης των υποθέσεων βρίσκεται ένα ουσιαστικό έλλειμμα Νομικής Παιδείας όλων των παραγόντων της δικαστικής διαδικασίας. Αυτό είναι ένα δομικό αίτιο πολλών δυσλειτουργιών του Ελληνικού κράτους.
Μετά από τέσσερα με πέντε χρόνια νομικών σπουδών, ένα με δύο χρόνια για μεταπτυχιακά στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, διδακτορικά και άλλους “ευαγείς τίτλους” και μεγάλο διάστημα ανούσιας άσκησης για την άδεια της δικηγορίας, δικηγόροι, χωρίς δική τους ουσιαστικά ευθύνη αλλά με πλήρη ευθύνη του Ελληνικού (τύπου) συστήματος “νομικής παιδείας”, είναι, στην μεγάλη πλειοψηφία τους, εντελώς ανέτοιμοι να συντάξουν μια ορθή μήνυση ή μια ορθή αγωγή και να αναλάβουν υπεύθυνα και να χειρισθούν μια υπόθεση.
Όμοια δικαστές, χωρίς δική τους ουσιαστικά ευθύνη αλλά με πλήρη ευθύνη του Ελληνικού (τύπου) συστήματος “νομικής παιδείας”, δεν διαθέτουν τις απόλυτα αναγκαίες γνώσεις για να διευθύνουν σωστά και λειτουργικά μια διαδικασία και να κρίνουν και να αποφασίσουν ορθά, αποτελεσματικά και κατά τρόπο που να πείθει αδιαμφισβήτητα τους πολίτες για το κύρος της απόφασής τους. Η διεύθυνση της διαδικασίας, που είναι το λειτουργικό κέντρο της δικαστικής διαδικασίας- η λειτουργική καρδιά της, επαφίεται ουσιαστικά στο ταλέντο και στην φιλοτιμία των δικαστών.
Το έργο των δικαστών απαιτεί, εκτός των άλλων, και πλήρη και ενδελεχή γνώση ευρύτατου φάσματος νομικών θεμάτων και ζητημάτων και εφαρμοστέων νόμων, ώστε ο δικαστής να μπορεί να εφαρμόσει ορθά τον κατάλληλο νόμο σε κάθε πραγματική περίπτωση που κρίνει. Εφοδίασε όμως το Ελληνικού τύπου σύστημα “νομικής παιδείας” τους δικαστές με τις αναγκαίες νομικές γνώσεις, ώστε να γνωρίζουν άριστα τα νομικά θέματα και ζητήματα, που μπορεί να προκύψουν σε κάθε δίκη, και μάλιστα στις ποινικές δίκες, που έχουν την αμεσότητα του ακροατηρίου, καθώς και τους πολυποίκιλους νόμους, που καλούνται να εφαρμόσουν, ώστε να μπορούν με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα να διεκπεραιώνουν τις δίκες ;
Δυσλειτουργική απόρροια αυτού του ελλείμματος γνώσης είναι το γνωστό φαινόμενο, όταν υποβάλλονται νομικές ενστάσεις, αυτοτελείς ισχυρισμοί και νομικά επιχειρήματα από συνηγόρους, ορισμένοι δικαστές να προσπαθούν να αποφύγουν την κρίση, δηλαδή να προσπαθούν να αρνησιδικήσουν (!), με “επιχειρήματα” του τύπου “αυτά τα ξέρουμε”, “δεν θα μας κάνετε μάθημα”, “πάρτε πίσω την ένσταση” κλπ, που εκθέτουν κατάφωρα την Ελληνική Δικαιοσύνη και το δικαστικό σώμα στα μάτια των συλλειτουργών της αλλά και των Πολιτών, στο όνομα των οποίων η Δικαιοσύνη απονέμεται και για χάρη των οποίων υπάρχει, κατά το Σύνταγμα. Αντί οι συγκεκριμένοι δικαστές να θεωρούν τους νομικούς ισχυρισμούς την σημαντικότερη ευκαιρία της καριέρας τους για να επιδείξουν τις νομικές γνώσεις τους και τη νομική εγκράτεια και επάρκειά τους).
΄Ετσι οι υποθέσεις χρονοτριβούν και καρκινοβατούν και διεκπεραιώνονται με βραδύτητα.
Δικηγόροι από την άλλη πλευρά, αντί να επιζητούν να μάθουν ουσιαστικά και να εμβαθύνουν στην Δικηγορία, να γνωρίζουν άριστα το Δίκαιο και την εφαρμογή του στη Νομική Πράξη, να μελετούν Επιστημονικά Περιοδικά και Επιστημονικά Βιβλία, να δομούν σωστά νομικούς ισχυρισμούς και νομικά επιχειρήματα, που είναι ο μόνος τρόπος για να πετύχουν στην καριέρα τους, “τα ξέρουν όλα” με το που πήραν την άδειά τους (!), επιδίδονται σε ερασιτεχνικούς αυτοσχεδιασμούς, δεν ασχολούνται με την απολύτως αναγκαία για τον Δικηγόρο συνεχιζόμενη εκπαίδευση και δια βίου μάθηση, δεν διαβάζουν γενικά και μάλιστα τις δικογραφίες και αδυνατούν να χειρισθούν ορθά τις υποθέσεις στα ακροατήρια.
Έτσι αντί να συμβάλλουν στην προαγωγή της δίκης επιδίδονται σε ανούσιες χρονοτριβές και μεγαλοσχήμονες φωνασκίες προς πρόσκαιρη κατανάλωση των πελατών τους (“μπορεί να πήρα ισόβια αλλά ο δικηγόρος μου τους τάπε”).
Είναι γεγονός ότι η καθαρογραφή των αποφάσεων χρονοτριβεί καταλυτικά. Οι προεδρεύοντες δικαστές όμως για να γράφουν τις αποφάσεις με ταχύτητα αλλά και με την αναγκαία για δικαστικές αποφάσεις νομική και πραγματολογική ορθότητα και ευστοχία πρέπει να γνωρίζουν να γράφουν ορθά αποφάσεις. Τους εφοδίασε όμως το Ελληνικό (ελληνικού τύπου !) σύστημα “νομικής παιδείας” με τις αναγκαίες γνώσεις για να γράφουν αποφάσεις ;
Συμπέρασμα: Χωρίς ουσιαστική, πλήρη και ενδελεχή Νομική Παιδεία και Εκπαίδευση, ήδη από τις Νομικές Σχολές, που είναι η πραγματική ρίζα του προβλήματος, τις οποίες χρυσοπληρώνει από το υστέρημά του ο Ελληνικός λαός (Προσοχή: η Ελληνική “ανώτατη παιδεία” ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ! την χρυσοπληρώνουν όλοι οι φορολορούμενοι πολίτες μέσω του προϋπολογισμού) και χωρίς συνεχιζόμενη εκπαίδευση και δια βίου μάθηση δεν πρόκειται να επέλθει καμιά βελτίωση στην λειτουργία του συστήματος της Δικαιοσύνης ακόμη και αν “βελτιωθούν” όλες οι άλλες συνθήκες στα Ελληνικά Δικαστήρια.
Δεν είναι όμως μόνον το καταλυτικό έλλειμμα Νομικής Παιδείας αλλά και το καθοριστικό έλλειμμα νόμων ! Δεν εννοώ βέβαια ότι ελλείπουν ποσοτικά νόμοι (εντελώς αντίθετα: το Ελληνικό κράτος έχει ανεκκαθάριστους ισχύοντες νόμους αιώνων !).
Εννοώ ότι υπάρχει σημαντικό ποιοτικό έλλειμμα νόμων.
Η Ελληνική νομοθεσία είναι μια ιλαροτραγική αλόγιστη και ακαταλόγιστη υπερσυσσώρευση υπερπληθώρας ποιοτικά ελλειμματικών νόμων !
Η αφόρητη πολυνομία και η κατάφωρη κακονομία είναι ένα αλλο βαθύ αίτιο της δυσλειτουργίας του συστήματος της Δικαιοσύνης.
Νόμοι ασαφείς, πρόχειροι, ευκαιριακοί, αποσπασματικοί, ανύπαρκτης ή χαμηλής ποιότητας ταλανίζουν τους Νομικούς. Ένας τρελός χορός από νόμους όχι μόνον των δεκαετιών του ‘60 και του ‘50 αλλά και της κατοχής, του 1940, του 1930, του 1900, του 19ου αιώνα ισχύουν σαν ιστορικά απολιθώματα σαν να μην πέρασαν τα χρόνια και οι αιώνες και σαν να μη βρισκόμαστε στην τρίτη χιλιετία της ζωής της ανθρωπότητας.
Νόμοι μεγάλοι και μικροί, σε διάφορα μεγέθη και διάφορες συσκευασίες, για διάφορα θέματα, πιθανά και απίθανα, επίκαιρα και ανεπίκαιρα, πρέπει να εφαρμόζονται από δικαστές και εισαγγελείς, που είναι εξ ορισμού αδύνατο να τους γνωρίζουν, σε μια χώρα όπου “άγνοια νόμου δεν συγχωρείται” ούτε στους πολίτες, η οποία προχωρεί σαν το καβούρι ολοταχώς προς τα πίσω !
Οι χρησμοί του Μαντείου των Δελφών ήταν ασύγκριτα σαφέστεροι και καθαρότεροι από την Ελληνική νομοθεσία.
Το μεγαλύτερο μέρος των ποινικών υποθέσεων αφορούν Ειδικούς Ποινικούς Νόμους, για χιλιάδες θέματα, που είναι αδύνατο να τους γνωρίζει ακόμη και εξειδικευμένες Νομικός.
Η Πολιτεία έχει μεταβάλει τους έλληνες δικαστές, απαξίως προς την σπουδαιότητα του λειτουργήματός τους, σε “εισπράκτορες” ασφαλιστικών ταμείων, “εισπράκτορες” των ΔΟΥ, “εισπράκτορες” του Δημοσίου, “ελεγκτές πολεοδομικών παραβάσεων” κλπ.
Οι δικαστές και οι εισαγγελείς ασφυκτιούν λειτουργικά και ψυχολογικά να δικάζουν χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία, στο ΙΚΑ, στο ΤΕΒΕ, στις Εφορίες, να ελέγχουν πολεοδομικές παραβάσεις σπιτιών και καταστημάτων κλπ.
Αυτή η κατάσταση υποβιβάζει και απαξιώνει τον δικαστή και τον μετατρέπει σε έναν “επικουρικό υπάλληλο” των δημοσίων υπηρεσιών και οργανισμών, που δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά.
Έτσι ο δικαστής και ο εισαγγελέας αναγκάζεται να φέρει αγόγγυστα (γιατί δεν μπορεί να απεργήσει !) το βάρος της λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών και οργανισμών, που οι υπάλληλοί τους απεργούν συνήθως για τις οικονομικές απολαβές τους αλλά όχι με θεσμικά αιτήματα για την καλλίτερη λειτουργία των υπηρεσιών τους προς όφελος και των απόντων εργοδοτών τους, δηλαδή των φορολογουμένων πολιτών.
Κάποιος επί τέλους πρέπει να πάρει την απόφαση για αποποινικοποίηση αυτών των πράξεων, που δεν είναι βέβαια εγκλήματα αλλά απλές διοικητικές παραβάσεις, για τις οποίες έπρεπε να υποβάλλονται αποκλειστικά μόνον διοικητικές κυρώσεις.
Χωρίς ουσιαστικό λόγο υπάρχει στην ελληνική πραγματικότητα πολλαπλασιασμός των δικών. Σε κάθε δίκη για αστική υπόθεση υπάρχει και μια “αδελφός ποινικοποίηση”. Είτε γιατί η αστική διαφορά μετατρέπεται σε ποινική είτε γιατί οι μάρτυρες μηνύονται για ψευδορκία είτε γιατί οι διάδικοι καταμηνύονται κλπ. Έτσι όμως πολλαπλασιάζονται άμετρα και απροσμέτρητα και ανέλεγκτα οι δίκες και από μία δίκη απορρέουν ως εκφύσεις και αποφύσεις και παραφυάδες πλήθος άλλων δικών επί δικών (και μπορεί το πλήθος να είναι ατέρμον !), με αποτέλεσμα το μπλοκάρισμα της λειτουργίας των Δικαστηρίων.
Αυτά βέβαια δεν είναι αποτέλεσμα “φιλοδικίας των Ελλήνων” ! Τέτοιες “ψυχολογικές” δήθεν “εξηγήσεις” είναι μονοδιάστατες, δηλαδή δεν είναι εξηγήσεις. Βολεύουν βέβαια στο να μη κάνουν τίποτε αυτοί που παίρνουν τις νομοθετικές αποφάσεις. (Είναι σαν να εξηγείς την σημερινή συνολική παρακμή με την “Τουρκοκρατία”, που έχει περάσει εδώ και αιώνες (!), άλλη προσφιλής εξήγηση όσων δεν πράττουν τίποτε).
Όταν όμως ζεις σε μια χώρα με περίεργες νομοθεσίες, των αρχών του περασμένου αιώνα, όπου, για παράδειγμα, ο κάθε κακόβουλος επίβουλος μπορεί να ισχυρισθεί ότι το κτήμα σου ή και το σπίτι σου είναι δικό του και το έχει αποκτήσει με χρησικτησία (!), που θεπίστηκε σε διαφορετικές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, και να φέρει και μερικούς πληρωμένους ή υποβόλιμους ψευδομάρτυρες να το βεβαιώσουν, είναι φυσικό ότι οι δίκες θα πολλαπλασιάζονται χωρίς μέτρο, έλεγχο και λογική.
Η επιβράδυνση της λειτουργίας της Δικαιοσύνης είναι φυσιολογική απόρροια τέτοιων και άλλων παραγόντων. Έτσι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει καλό “πελάτη” του την Ελλάδα και την “επιβραβεύει” αναλόγως για την βραδύτητα της απονομής της Δικαιοσύνης με δαψιλείς καταδίκες !
H κατάσταση αυτή φτάνει στο οξύτερο και κορυφαίο σημείο της, όταν καταδικάζεται κάποιος και εγκλείεται στις φυλακές και όντας κρατούμενος περιμένει επί χρόνια να δικασθεί σε δεύτερο βαθμό ή να κριθεί η υπόθεσή του από τον Άρειο Πάγο.
Καθένας γνωρίζει στην Ελλάδα ότι, αν θέλει να δημιουργήσει πρόβλημα σε όποιον αντιπαθεί ή στον πρώην συνεταίρο του, με τον οποίο έχει διαφορές, ή στον γείτονά του ή σε κάποιον με τον οποίο τσακώθηκε ή σε κάποιον που απλώς θέλει να τον βλάψει, αρκεί να του κάνει μια μήνυση, κατά προτίμηση για κακούργημα ! Για να ξεμπλέξει θα περάσουν μερικά χρόνια, που θα ταλαιπωρείται και θα βρίσκεται υπόδικος ! Αυτός θα φοβάται κι ο κακόβουλος θα χαίρεται.
Προσοχή όμως: Σε πολλές περιπτώσεις οι αυτονόητες διαπιστώσεις και επισημάνσεις της πασίδηλης βραδύτητας και προτάσεις για επιτάχυνση των δικών φέρνουν (διαλεκτικά !) το αντίθετο αποτέλεσμα.
Έτσι μπορεί να επικρατήσει μια στρεβλή αντίληψη για ανάγκη ταχύτητας εκδίκασης απέναντι στην ανάγκη για ορθότητα των δικαστικών κρίσεων και ποιότητα των δικαστικών αποφάσεων.
Αποφάσεις Δικαστηρίων επιβάλλουν ποινές ισόβιας ή πρόσκαιρης κάθειρξης με “σκεπτικά” μιας και μιάμισυ σελίδας, που είναι απλή επανάληψη και αναπαραγωγή του κατηγορητηρίου !
Δίκες διεκπεραιώνονται σε σχετικώς λίγο ή ελάχιστο χρόνο, σε σχέση με τη βαρύτητα των υποθέσεων, και Δικαστήρια επιβάλλουν καθείρξεις ισόβιες ή πρόσκαιρες χωρίς να έχει διερευνηθεί προσηκόντως η υπόθεση.
Βεβαίως σε όλα τα παραπάνω υπάρχουν τιμητικές εξαιρέσεις. Αυτές όμως επιβεβαιώνουν τον κανόνα και οφείλονται, κατά κανόνα, στις προσωπικές γνώσεις, στις προσωπικές ικανότητες, στο μεράκι και στην φιλοτιμία των άξιων ανθρώπων, που υπάρχουν στο Δικαστικό όσο και στο Δικηγορικό Σώμα.
Η ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΗ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΞΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΩΣ ΜΕΛΗ ΤΗΣ).
Το να συλλέγουμε “στατιστικά στοιχεία” για την κατάσταση της λειτουργίας της Δικαιοσύνης είναι εύκολο αλλά χωρίς αντίκρυσμα. Το πασίδηλο και το πρόδηλο δεν χρειάζεται “επιστημονική έρευνα και εμπειρική τεκμηρίωση” για να το εννοήσεις και να το κατανοήσεις.
Τελικά αυτοί που πληρώνουν την βραδύτητα και άλλες δυσλειτουργίες του συστήματος της Δικαιοσύνης και τις πληρώνουν κυριολεκτικά (!) και μεταφορικά (!) είναι οι πολίτες υπέρ των οποίων υπάρχει και πρέπει να λειτουργει και η Δικαστική Εξουσία, όπως και όλες οι εξουσίες της Πολιτείας (αρθρο 1 παρ. 3 του Συντάγματος).
Ακούω συνέχεια συζητήσεις, κουβεντολόγια και ευχολόγια από όλους, που επιρρίπουν ευθύνες εις αλλήλους (και στην Ελλάδα ποτέ εις εαυτούς).
Έφτασε ο καιρός να ληφθούν αποφάσεις και να γίνουν ΠΡΑΞΕΙΣ.
Οι ΠΡΑΞΕΙΣ είναι βέβαια δύσκολες και έχουν κόστος αλλά είναι οι μόνες, που λύνουν τα προβλήματα.
Τα παραπάνω τα γράφει κάποιος, που γνωρίζει την Νομική Πράξη σε όλα τα πεδία, τα επίπεδα και τις πτυχές της, και τα γράφει από ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΤΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ, ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ.
Πρέπει να τονισθεί προς εκείνους που λαμβάνουν τις νομοθετικές αποφάσεις ότι η καλή και εύρυθμη λειτουργία ή η δυσλειτουργία της Δικαιοσύνης, εκτός από κοινωνικό και οικονομικό κόστος, έχει και σημαντικό πολιτικό κόστος, που δεν φαίνεται σε πρώτη ματιά. Όταν ο ψηφοφόρος διακυβεύει στα Δικαστήρια την ελευθερία του, την περιουσία του, την τιμή του, την υπόληψή του και άλλα πολύτιμα ειδικά για τον Έλληνα αγαθά και νοιώθει ότι, αν και αδικείται, “δεν βρίσκει το δίκιο του” και έτσι τον ξανααδικούν, όταν διαμορφώνει την κρίση του για πολιτικά πρόσωπα και πράγματα θυμάται τα “οικεία κακά” και ενεργοποιείται η εμφωλεύουσα πικρία του και δεδομένου ότι ο αριθμός των εμπλεκομένων σε δίκες είναι μέγιστος στην Ελλάδα η ορθή λειτουργία ή η δυσλειτουργία της Δικαιοσύνης είναι μια αφανής πολιτική παράμετρος, που διαμορφώνει πολιική συνείδηση και πρέπει πάντοτε να την λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους οι εκάστοτε ασκούντες την πολιτική εξουσία.

Γιώργος Συλίκος

ΤΑ “ΜΑΡΜΑΡΑ” ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

Όταν πρόκειται να διεκδικήσεις κάτι, πρέπει να το διεκδικείς σωστά !

Πρώτα απ’ όλα ΤΑ “ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ” ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΜΑΡΜΑΡΑ” ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ.

Τα κορυφαία ανθρώπινα καλλιτεχνικά δημιουργήματα, που εκφράζουν τις τέλειες παραστάσεις και διαστάσεις του Θείου και του Ανθρώπινου και τις εντελείς μαθηματικόρρυθμες αναλογίες του Φυσικού και Μεταφυσικού Κόσμου,δεν είναι “μάρμαρα” κι ο Παρθενώνας δεν είναι νταμάρι για να βγάζει “μάρμαρα” !

Μετά η κλεμμένη καρυάτιδα δεν είναι γλυπτό του Παρθενώνα αλλά του Ερεχθείου.

Όταν απαιτούμε ορθά και ζητάμε κάτι δίκαια πρώτα απ’ όλα να ξέρουμε και να διατυπώνουμε ορθά τι απαιτούμε και τι ζητάμε, για να μας ακούνε οι άλλοι
και να μη γελάνε μαζί μας.

Και αφού μάθουμε εμείς τι ζητάμε και αφού οργανώσουμε το πώς θα το ζητήσουμε και αφού ενημερώσουμε τους Έλληνες, που πολλοί δεν έχουν κάνει τον “κόπο” να μπουν μέσα στον ιερό χώρο της Ακρόπολης, μετά να πούμε στους παράνομους κατόχους των γλυπτών της Ακρόπολης την καταλυτική

ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΝΟΣ ΒΡΕΤΑΝΟΥ, ΤΟΥ ΛΟΡΔΟΥ ΒΥΡΩΝΑ,

ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΟΣΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΓΙΝ

“Ουράνια δάκρυα είδα να κυλούν

απ’ της Αθηνάς τα πελώρια γαλάζια μάτια.

Γλύτωσα απ’ τον πόλεμο και τη φωτιά

γλύτωσα απ’ τον Γότθο και τον Τούρκο

κι’ ήρθες εσύ ο Έλγιν, ο χειρότερος απ’ τους δύο

να μ’ αφανίσεις

να μου ρημάξεις ό,τι μ’ απόμεινε.

Η κατάρα μου σε σένα και τη γενιά σου”.

(Λόρδος Bύρων: Η κατάρα της Αθηνάς).


Γιώργος Συλίκος